| Ενότητες Τρείς: Σχέσεις από Απόσταση, Ενδοσκοπήσεις, Σχέσεων Δρώμενα |
 |
 |
Στο σύνολο των τριών ενοτήτων της έκθεσης «Ενότητες Τρείς» η Σύνη Αναστασιάδη μοιάζει να εξιστορεί την γέννηση της υλικής υπόστασης του ανθρώπου και την πορεία του προς την πνευματικότητα. Βήμα-βήμα, οδεύουμε μαζί της από το γήινο στο άυλο, σε μια ατραπό ανοδική, γεμάτη προκλήσεις και εμπόδια. Οι τρεις ενότητες συνδέονται βαθιά μεταξύ τους νοηματικά κι αυτό αποδίδεται μέσω μιας αντιστοιχίας σχημάτων και χρωμάτων.
Χριστοδούλου Κική
Ιστορικός Τέχνης - Μουσειολόγος
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Σχέσεις από απόσταση.
Η πρόθεση γίνεται θέση κι αναγνωρίζουμε μορφές ή μέλη σώματος, που αναδύονται από το νοητό βάθος του πίνακα. Ο νοητός τόπος ορίζεται ως εκείνος της επικοινωνίας.
Ξεκινάει από την υλική του βάση (Το εγώ και το είμαι, Η φωτιά της απάρνησης, Ευεργετικός διαλογισμός), όπου τα χρώματα διατηρούν ακόμη κάποιες γήινες αποχρώσεις. Η επικοινωνία των επιπέδων μεταξύ τους, μας εξασφαλίζει τη σχέση όποια κι αν είναι η απόσταση Εσωτερική αποθήκη, Κέντρο συγκέντρωσης, Σχέσεις από απόσταση). Με τη σειρά της η απόσταση, δεν ορίζεται σαν κάτι απτό. Το μέσο σύνδεσης μπορεί να είναι κάτι μη παραστατικό, που δηλώνεται με κόκκινο χρώμα ως σήμα πνεύματος εν ύλη (Άδηλος πόνος, Αγκαλιά συμπόνιας, Νοερή Επίκληση). Ούτε όμως και το αντικείμενο επικοινωνίας, ο άλλος εταίρος της σχέσης, το άλλο άκρο στην απόσταση που διανύουμε, έχει συγκεκριμένη εικόνα (Απόσταγμα αρώματος, Πνευματική συγγένεια).
Πραγματώνεται τέλος η επικοινωνία, η εδραίωση της σχέσης, όποια και όση κι αν είναι η απόσταση (Η άρνηση της δυαδικότητας). Κάποιες ακούσιες ή εκούσιες ομοιότητες με την "action painting" χρησιμοποιούνται από τη Σύνη Αναστασιάδη για να δηλωθεί η αυτόματη επικοινωνία του σώματος, όπως όμως αυτή ορίζεται από κάτι ανώτερο: το πνεύμα ως συνειδητό και υποσυνείδητο (Εξαγνισμένη συνείδηση). Το χάος των γραμμών-συνδέσεων αποκτά ηρεμία και γαλήνη μέσα από γαλάζιους και γκριζωπούς χρωματισμούς. Ενώ η ελάχιστη ώχρα δηλώνει πως το πνεύμα προσεγγίζει τον προορισμό του χωρίς ωστόσο να ξεχνά τη διαδρομή που έχει διανύσει.
Στο τέλος αυτής της ανόδου, στην οποία μας προσκαλεί η Σύνη Αναστασιάδη, διαπιστώνουμε πως η ατομική αναζήτηση μας αφορά. Το προσωπικό έχει γίνει συνολικό. Η εμπειρία της ζωής, τα εμπόδια και οι δυσκολίες οδηγούν κατευθείαν στον τελικό προορισμό: τη γαλήνη.
Ενδοσκοπήσεις.
Η πρόθεση να δοθεί μορφή σε αυτό που γεννιέται είναι πρόδηλη στην ενότητα αυτή. Ο υπερρεαλιστικός τόπος, ως προσωπικός ονειρικός κόσμος, ως το εκούσια ή ακούσια νοητό, αποκτά εντονότερο χρώμα (Ενδοσκοπήσεις, Ηγεμονικός δρόμος). Το σχήμα παραμένει υπονοούμενο. Υπογραμμίζεται έτσι η άυλη υπόσταση της ενδοσκόπησης, της έσω ύπαρξης.
Το κόκκινο χρώμα-σκέψη, δράση-ζωή, γίνεται πιο έντονο και καταλαμβάνει μεγαλύτερη έκταση. Έτσι, και χρωματικά, το γήινο στοιχείο-ύλη ξεπερνιέται μέσω της δράσης (Υπέρβαση αδράνειας). Ανεβαίνουμε σταδιακά στο νοητικό επίπεδο και ο δρόμος μας αποκτά πνευματικό υπόβαθρο (Πνευματική ανασυγκρότηση, Πνευματική αντιληπτικότητα).
Η γη-ύλη δεν χάνεται, μόνο χρησιμοποιείται ως βάση δημιουργίας (Έρωτας, Σχέσεων προορισμοί). Η πάλη σώματος-πνεύματος, ύλης-άυλου, είναι ψευδής. Το ένα στοιχείο έχει ανάγκη το άλλο και χρειάζεται η γνώση από το πέρασμα στο κάθε επίπεδο. Η Σύνη Αναστασιάδη φροντίζει να μας υπενθυμίζει πως η άνοδος εξασφαλίζεται μόνο αν τα θεμέλια είναι γερά (Εξασφάλιση εν δράση).
Ενδοσκοπήσεις.
Η πρόθεση να δοθεί μορφή σε αυτό που γεννιέται είναι πρόδηλη στην ενότητα αυτή. Ο υπερρεαλιστικός τόπος, ως προσωπικός ονειρικός κόσμος, ως το εκούσια ή ακούσια νοητό, αποκτά εντονότερο χρώμα (Ενδοσκοπήσεις, Ηγεμονικός δρόμος). Το σχήμα παραμένει υπονοούμενο. Υπογραμμίζεται έτσι η άυλη υπόσταση της ενδοσκόπησης, της έσω ύπαρξης.
Το κόκκινο χρώμα-σκέψη, δράση-ζωή, γίνεται πιο έντονο και καταλαμβάνει μεγαλύτερη έκταση. Έτσι, και χρωματικά, το γήινο στοιχείο-ύλη ξεπερνιέται μέσω της δράσης (Υπέρβαση αδράνειας). Ανεβαίνουμε σταδιακά στο νοητικό επίπεδο και ο δρόμος μας αποκτά πνευματικό υπόβαθρο (Πνευματική ανασυγκρότηση, Πνευματική αντιληπτικότητα).
Η γη-ύλη δεν χάνεται, μόνο χρησιμοποιείται ως βάση δημιουργίας (Έρωτας, Σχέσεων προορισμοί). Η πάλη σώματος-πνεύματος, ύλης-άυλου, είναι ψευδής. Το ένα στοιχείο έχει ανάγκη το άλλο και χρειάζεται η γνώση από το πέρασμα στο κάθε επίπεδο. Η Σύνη Αναστασιάδη φροντίζει να μας υπενθυμίζει πως η άνοδος εξασφαλίζεται μόνο αν τα θεμέλια είναι γερά (Εξασφάλιση εν δράση).
Ενδοσκοπήσεις.
Η πρόθεση να δοθεί μορφή σε αυτό που γεννιέται είναι πρόδηλη στην ενότητα αυτή. Ο υπερρεαλιστικός τόπος, ως προσωπικός ονειρικός κόσμος, ως το εκούσια ή ακούσια νοητό, αποκτά εντονότερο χρώμα (Ενδοσκοπήσεις, Ηγεμονικός δρόμος). Το σχήμα παραμένει υπονοούμενο. Υπογραμμίζεται έτσι η άυλη υπόσταση της ενδοσκόπησης, της έσω ύπαρξης.
Το κόκκινο χρώμα-σκέψη, δράση-ζωή, γίνεται πιο έντονο και καταλαμβάνει μεγαλύτερη έκταση. Έτσι, και χρωματικά, το γήινο στοιχείο-ύλη ξεπερνιέται μέσω της δράσης (Υπέρβαση αδράνειας). Ανεβαίνουμε σταδιακά στο νοητικό επίπεδο και ο δρόμος μας αποκτά πνευματικό υπόβαθρο (Πνευματική ανασυγκρότηση, Πνευματική αντιληπτικότητα).
Η γη-ύλη δεν χάνεται, μόνο χρησιμοποιείται ως βάση δημιουργίας (Έρωτας, Σχέσεων προορισμοί). Η πάλη σώματος-πνεύματος, ύλης-άυλου, είναι ψευδής. Το ένα στοιχείο έχει ανάγκη το άλλο και χρειάζεται η γνώση από το πέρασμα στο κάθε επίπεδο. Η Σύνη Αναστασιάδη φροντίζει να μας υπενθυμίζει πως η άνοδος εξασφαλίζεται μόνο αν τα θεμέλια είναι γερά (Εξασφάλιση εν δράση).
Σχέσεων δρώμενα.
Βρισκόμαστε στο επίπεδο της γης (Γη). Το δρώμενο της σχέσης απαιτεί την ύπαρξη ενός σώματος, μιας ύλης έτοιμης να δράσει, να δημιουργήσει ( Ελλείμματα Αδράνειας, Η σημασία της Προσφοράς).
Η υλική υπόσταση αποδίδεται και με τους γήινους χρωματισμούς. Υπερτερούν στην ενότητα αυτή οι γήινες αποχρώσεις –καφέ, ώχρα. Το πνευματικό γαλάζιο και το κόκκινο της έσω ύπαρξης αναδύονται στην αρχή δειλά, ύστερα πιο έντονα (Ενισχυμένη Διαίσθηση, Αναζήτηση, Εξασφάλιση εν δράση).
Δεν έχουμε καμία αναφορά ή έστω υπονοούμενο κάποιας μορφής ή κάποιου αντικειμένου (Υπέρβαση απόστασης, Υψηλόβαθμος προβληματισμός). Το ασυνάρτητο των σχημάτων-γραμμών που μπλέκονται -και εμπλέκονται- μεταξύ τους, αναφέρεται στην αρχή της πράξης, του δρώμενου. Η Σύνη Αναστασιάδη μας κρατάει ακόμη σε μια άγνοια για το τελικό πλαστούργημα. Μας επιτρέπει μόνο να διαβλέψουμε ότι υπάρχει μια κάποια ύλη-σπέρμα, πάνω στην οποία θα βασιστεί το πνεύμα για να δράσει, να δημιουργήσει, υπερβαίνοντας τα περιθώρια που του θέτει.
Σχέσεων δρώμενα.
Βρισκόμαστε στο επίπεδο της γης (Γη). Το δρώμενο της σχέσης απαιτεί την ύπαρξη ενός σώματος, μιας ύλης έτοιμης να δράσει, να δημιουργήσει ( Ελλείμματα Αδράνειας, Η σημασία της Προσφοράς).
Η υλική υπόσταση αποδίδεται και με τους γήινους χρωματισμούς. Υπερτερούν στην ενότητα αυτή οι γήινες αποχρώσεις –καφέ, ώχρα. Το πνευματικό γαλάζιο και το κόκκινο της έσω ύπαρξης αναδύονται στην αρχή δειλά, ύστερα πιο έντονα (Ενισχυμένη Διαίσθηση, Αναζήτηση, Εξασφάλιση εν δράση).
Δεν έχουμε καμία αναφορά ή έστω υπονοούμενο κάποιας μορφής ή κάποιου αντικειμένου (Υπέρβαση απόστασης, Υψηλόβαθμος προβληματισμός). Το ασυνάρτητο των σχημάτων-γραμμών που μπλέκονται -και εμπλέκονται- μεταξύ τους, αναφέρεται στην αρχή της πράξης, του δρώμενου. Η Σύνη Αναστασιάδη μας κρατάει ακόμη σε μια άγνοια για το τελικό πλαστούργημα. Μας επιτρέπει μόνο να διαβλέψουμε ότι υπάρχει μια κάποια ύλη-σπέρμα, πάνω στην οποία θα βασιστεί το πνεύμα για να δράσει, να δημιουργήσει, υπερβαίνοντας τα περιθώρια που του θέτει.
Σχέσεων δρώμενα.
Βρισκόμαστε στο επίπεδο της γης (Γη). Το δρώμενο της σχέσης απαιτεί την ύπαρξη ενός σώματος, μιας ύλης έτοιμης να δράσει, να δημιουργήσει ( Ελλείμματα Αδράνειας, Η σημασία της Προσφοράς).
Η υλική υπόσταση αποδίδεται και με τους γήινους χρωματισμούς. Υπερτερούν στην ενότητα αυτή οι γήινες αποχρώσεις –καφέ, ώχρα. Το πνευματικό γαλάζιο και το κόκκινο της έσω ύπαρξης αναδύονται στην αρχή δειλά, ύστερα πιο έντονα (Ενισχυμένη Διαίσθηση, Αναζήτηση, Εξασφάλιση εν δράση).
Δεν έχουμε καμία αναφορά ή έστω υπονοούμενο κάποιας μορφής ή κάποιου αντικειμένου (Υπέρβαση απόστασης, Υψηλόβαθμος προβληματισμός). Το ασυνάρτητο των σχημάτων-γραμμών που μπλέκονται -και εμπλέκονται- μεταξύ τους, αναφέρεται στην αρχή της πράξης, του δρώμενου. Η Σύνη Αναστασιάδη μας κρατάει ακόμη σε μια άγνοια για το τελικό πλαστούργημα. Μας επιτρέπει μόνο να διαβλέψουμε ότι υπάρχει μια κάποια ύλη-σπέρμα, πάνω στην οποία θα βασιστεί το πνεύμα για να δράσει, να δημιουργήσει, υπερβαίνοντας τα περιθώρια που του θέτει.