Πέρα από τη χρωματολογία της Σύνης που σε πολλά έργα της ανακαλεί τη δριμύτητα εκείνης της βυζαντινής ζωγραφικής (που απορρίπτοντας τη λυρική φλυαρία του φωτός το θέλει άφωνο, σχεδόν άδηλο, σχεδόν άσαρκο μέσα στο εικαστικό θέμα, για τον εξορκισμό κάθε ολισθηρής αναφορικότητας που θα μπορούσε να παραχαράξει το μήνυμα του έργου) είναι και η υψήγορη τόλμη της σε ό,τι άφορά την αφαίρεση. Μόνο ένα παράδειγμα: το γυναικείο σώμα, σχεδόν ακέφαλο, με μόλις υπομνηματιζόμενο τον υποσχετικό λίκνισμα της λεκάνης, της πυρωμένης καλδέρας, όπου καταγράφεται ο σφυγμώδης παλμός της μήτρας.
Bιογραφικό Σημείωμα 'Εκτορα Κακναβάτου
Γεννήθηκε στον Πειραιά το Σεπτέμβριο του 1920 όπου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την Απελευθέρωση, το 1947, εξορίζεται στην Ικαρία και το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου μετάγεται στην Μακρόνησο. Απολύεται το 1949, με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού. Από το 1958 έως το 1962 εργάζεται στη Σύρο όπου φτιάχνει δικό του φροντιστήριο. Σε φροντιστήρια υποψηφίων για τα ΑΕΙ δίδαξε επίσης στην Αθήνα τη δεκαετία από το 1963 έως το 1973. Το 1973 διδάσκει στη Σχολή Μωραΐτη. Το 1979 διορίζεται για πρώτη φορά στο Δημόσιο, από το οποίο ήταν αποκλεισμένος λόγω πολιτικών φρονημάτων. Συνταξιοδοτείται το 1986.
Έργα του ιδίου:
Fuga (1943), Διασπορά(1961), Η Κλίμακα του Λίθου (1964), Τετραψήφιο με την έβδομη χορδή (1972), Διήγηση (1974) , Οδός
Λαιστρυγόνων (1978), Τα μαχαίρια της Κίρκης(1981), Ανάστιξη του Θρύλου για τα νεφρά της πολιτείας (1981), In perpetuum(β΄κρατικό βραβείο ποίησης-1983), Κιβώτιο ταχυτήτων(1987).Τα παραπάνω έργα εκδόθηκαν συγκεντρωμένα στη δίτομη έκδοση Ποιήματα 1943-1974 και Ποιήματα 1978-1987, εκδόσεις Άγρα.
Το 1995 δημοσίευσε το Οιακισμοί του Μενεσθέα Καστελάνου του Μυστρός, το 1997 Τα Χαοτικά Ι, το 2001 τις Υψικαμίζουσες νεοπλασίες και το Ακαρεί, ενώ το 2005 κυκλοφόρησαν έργα του στα Πρόσω Ιαχής και Βραχέα και Μακρά, για την ποίηση / Γλώσσα και λόγος.
Με τον ποιητή Σπύρο Κανιούρα δημοσίευσε τέλος του 1999 το σφόδρα αιρετικό ημερολόγιο του 2000 και το 2005 Το κλαρίνο ή Σαφάρι στο verso του πραγματικού.