Από τον ηλεκτρισμό ... στα χρώματα
"από τον Ελεύθερο Τύπο, Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 1988"
Δέκα χρόνια συνεχούς δουλειάς στη ζωγραφική, ατομικές εκθέσεις στη Βιέννη και στη Βαλέντσια της Ισπανίας αλλά μόλις τώρα κάνει την πρώτη ατομική της έκθεση στην Αθήνα, η Σύνη Αναστασιάδη, στο «Ζυγό».
Ζει τον περισσότερο καιρό απομονωμένη στο εργαστήρι της στη Βόρεια Ελλάδα. Στο χωριό Παλαγία, έξω από την Αλεξανδρούπολη, όπου γεννήθηκε πριν 40 χρόνια.
Σπούδασε ηλεκτρολογικό σχέδιο, εργαζόταν μάλιστα αρκετά χρόνια στον τομέα αυτό, μέχρι που ανακάλυψε τον θαυμαστό κόσμο της ζωγραφικής. Καινούρια καριέρα. Μαθήτευσε κοντά σε βορειοελλαδίτες ζωγράφους, αλλά κυρίως δούλεψε μόνη της:
- Τι πιστεύεις ότι κέρδισες ή έχασες, που δεν φοίτησες στην Καλών Τεχνών;
«Δεν μπορώ να ξέρω τι έχασα, αφού δεν φοίτησα εκεί, αλλά σίγουρα κέρδισα κάποιο προσωπικό στιλ που θα αργούσα να το βρω, αν είχα επηρεαστεί από ένα ατελιέ»
- Στις συνθέσεις σου διακρίνεται σχεδόν επίμονα μια κεντρική γυναικεία φιγούρα. Είναι συμβολικό αυτό;
«Νομίζω πως αυτό-απεικονίζομαι πολλές φορές. Όμως δεν παίρνω τις φόρμες μου από τον έξω κόσμο, δεν έχω «μοντέλα». Φτιάχνω φόρμες που προέρχονται από το μυαλό μου, φόρμες νοητές, που προσπαθώ να διαλύσω και να τις συνθέσω σχεδόν σαν διακοσμητικές».
- Χρώματα αβγού, κερί, φύλλα χρυσού … είναι τεχνική της αγιογραφίας. Αντλείς από αυτή;
«Με συγκινεί το τελετουργικό, αγαπάω τους θόλους και έχω συνειδητή επιρροή από τη βυζαντινή εικονογραφία. Κι αυτό είναι παράξενο, επειδή με συγκινεί περισσότερο η σύγχρονη ζωγραφική από την κλασσική. Μπορεί να θαυμάζω τον Ραφαέλο και τον Ντα Βίντσι αλλά με συγκινεί ο Ελ Γκρέκο με τις μακρόστενες φιγούρες του. Ξεκίνησα από τη Βιέννη να πάω στο Παρίσι, μόνο και μόνο για να δω την έκθεση του Μιρό που τον λατρεύω.
- Ασκήθηκες ποτέ ακτινογραφώντας μεγάλους ζωγράφους;
«Ναι παλιότερα. Έκανα ασκήσεις πάνω σε έργα του Πικάσο, που για μένα ήταν το πρώτυπο του πολύπλευρου ανθρώπου.
- Εσύ είσαι πολύπλευρη;
«Κάνω ερασιτεχνικά κεραμική, μεταξοτυπία, χαρακτική και δουλεύω το ξύλο, που το αγαπάω, πολύ σαν υλικό».
- Είπες ότι μέσα στο εργαστήριο είσαι ευτυχής. Και ότι βγαίνοντας έξω κάτι αλλάζει. Τι σημαίνει αυτό; Τα σε τρομάζει έξω;
«Φοβάμαι το άπλωμα σε ανοιχτούς χώρους, τους μεγάλους δρόμους, τον πολύ κόσμο. Ένας ένας οι άνθρωποι δεν με τρομάζουν. Γενικά, μ’ αρέσει η μικρογραφία της πραγματικότητας.
- Είσαι αυτό που λέμε «εκτός κυκλώματος». Τι σκέφτεσαι για τη λειτουργία των «κυκλωμάτων»;
«Θέλω να πιστεύω ότι ένας άνθρωπος που δεν αξίζει, δεν μπορεί να τον αναδείξει το «κύκλωμα». Αλλά βοηθάει στο να αναδειχθεί ένα ταλέντο.
- Πως γίνεται κανείς «φίρμα» κατά τη γνώμη σου; Με τη μεθόδευση ή κατά σύμπτωση;
«Έτσι κι αλλιώς όταν μένεις κλεισμένος στο ατελιέ σου δεν θα γίνει ποτέ «φίρμα». Πρέπει να βγεις να δει ο κόσμος τη δουλειά σου εννοώ. Κι αν αυτή η δουλειά αξίζει, με τη μεθόδευση ίσως φτάσεις πιο γρήγορα…».
