H λέξη μορφή φανερώνει την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου από τα άλογα ζώα, επειδή ο άνθρωπος μπορεί να μορφώσει, να δια-μορφώσει, να παρα-μορφώσει, να επι-μορφώσει το πρόσωπο του, ικανότητα που δεν υπάρχει στα ζώα.
Το πρόσωπο λοιπόν, η προσωπικότητα είναι το προσωπείο της ψυχής. Εισπράττει τα έξωθεν ερεθίσματα και εκφράζει τα έσωθεν συναισθήματα. Πορτοπαράθυρα αυτής της αμφίπλευρης σχέσης είναι τα μάτια. Αυτά, όμως, αντιλαμβάνονται τα πράγματα μέσω των χρωμάτων που εκείνα εκπέμπουν.
Οι άνθρωποι όταν είναι παιδιά, συλλαμβάνουν αμεσότερα τα έντονα χρώματα. Οσο μεγαλώνουν, επιλέγουν τα ουδέτερα. Οταν ωριμάζουν προτιμούν τα σκούρα. Με την ηλικία καταλαγιάζουν οι εξάρσεις, αυξάνει η γνώση, απαντώνται πολλά ερωτηματικά, προστίθεται η εμπειρία, γίνεται αντιληπτή η υπαρξιακή προοπτική, ευρύνεται ο ορίζοντας της ψυχής, εκτιμάται η ίδια η ζωή.
Η Σύνη, ψηλαφίζει χρωματιστά αυτή την πορεία. Το γλυκό μωβ, το ιλαρό σομόν, το ευγενικό γκρι μέχρι και το βαρύ μαύρο, διαδέχονται το κόκκινο. Μάλλον να το πω καλύτερα· κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους και η Σύνη φωτογραφίζει τα πολεμικά στιγμιότυπα.
Από την "επαναστατημένη προσευχή" και την "μετωπική σύγκρουση", μέσω του "διφρυλάτη Ηλία" και τη "σκάλα του Χωρήβ", ανελίσσεται και φτάνει στα γήινα χρώματα της καταλλαγής και στη γέννηση του χρυσού μέσα από το μαύρο.
Μια πορεία, που η σεμνότητα της Σύνης βιώνει εμπειρικά, θα έλεγα, γονιδιακά. Και αποδίδει έντεχνα.
Οταν, προπαραμονές των Χριστουγέννων είδα τα έργα της σειράς αυτής, σκέφτηκα: "Θεέ μου, πόσα μπορεί να δει η ψυχή μας, πίσω απ' του μυαλού τα στεγανά και πέρα απ' του ματιού το σύνορο"!
